Geplaatst onder algemeen

moeilijke dagen

4 reacties , oudste reactie bovenaan
Sacha zei op

Hallo,

vroeg me af of er mensen zijn die in eerste instantie wel dachten dat ze de MG of een andere ziekte hadden geaccepteerd, maar daar later, net als ik op terugkwamen. Bij mij is MG juli 2003 geconstateerd en ondanks dat ik reeds een andere auto-imuunziekte SLE had, zag ik alles nog wel positief in. Ik bleef gewoon werken, maar uiteindelijk na een half jaar ging dat niet meer. Nu, na anderhalf jaar heb ik een soort dip. Ik vind het nu veel moeilijker om alles maar te accepteren. Ik las dat anderen ook al zo'n bezige bijtjes waren/zijn. Dat ben ofwel was ik ook. Totdat ik door door te gaan in het ziekenhuis ben beland. Dat was mijn waarschuwing. ik doe echt veel rustiger aan, maar heb het gevoel dat het er niet beter op wordt. Meestal ben ik heel nuchter in die dingen en neem ik alles hoe het komt. Maar af en toe komt die dip en die is er nu. Mijn man weet soms ook niet meer hoe hij ermee om moet gaan. Vooral het onbegrip van anderen en de veronderstelling dat het altijd maar beter met je moet gaan komt soms hard aan. De laatste tijd ben ik een aantal keer gewoon niet meer herkent door alle bijwerkingen van de medicijnen. Dachten ze dat mijn man een andere vrouw/vriendin had. Op zo'n moment lach je dan maar, maar thuis krijg je toch een klap. En als ik nou echt vooruitgang zag, maar dat valt ook tegen.
Hmmm, het is een beetje een klaagzang geworden lees ik. Dat was op zich niet de bedoeling, maar mogelijk dat iemand hier iets van herkent en daar op wil reageren. Vr Gr.

Nicole zei op

Hallo Sacha,

ja, die moeilijke dagen ken ik. In begin toen ik de diagnose MM kreeg was ik vrij nuchter. Maar als je merkt dat je lichamelijk toch meer klachten hebt en het ook achteruit gaat, dat vind ik dit met momenten heel moeilijk te accepteren. Ook dat ik de energie niet meer heb om nog te kunnen gaan en staan zoals ik wil.
Ik zeg wel eens, ik ben net jantje lacht, jantje huilt.
Maar voor omstaanders is het vaak heel moeilijk te begrijpen hoe iemand zich hierbij voelt . Mijn innerlijke gevoel vind ik dan ook heel moeilijk om die te tonen aan de buitenwereld. Qua dat ben ik een gesloten boek.
Afgelopen weekend heb ik weer een dip gehad en probeer dan de dag erna maar weer het beste van te maken. Maar makkelijk vind ik het met tijden zeker niet.

Groetjes Nicole

Aan SACHA....van Yvonne zei op

Hallo SACHA...

Natuurlijk....
ik probeer te accepteren.
Soms heb ik ook een dip, bijvoorbeeld als ik weer alles laat vallen.
Ik schrijf geregeld om 'kwijt' te raken.
We hebben geen keuze....
om te overleven moeten we onze ziekte accepteren.
Je mag me best schrijven hoor.
han034@zonnet.nl

Heel veel sterkte !
Tot horens,
Groetjes,
Yvonne



Brenda v Suijlekom zei op

Hallo Sacha
Natuurlijk zit je af en toe in een dip dat hou je niet tegen,maar vergeet niet dat de meeste mensen vaak in een dip zitten ,om wat voor reden dan ook.
Het hoeft per definitie niet van je spierziekte af te komen.Je voel jezelf dan heel ontevreden ,en misschien ook kwaad,maar als er dan iets leuks gebeurd is dat gevoel weer weg .En trouwens je heb het volste recht om AF en TOE in een dip te zitten,dit zijn ook menselijke gevoelens,maar ze worden minder geaccepteerd door andere en door ons zelf.
Maar laat ze maar gewoon toe want dan wegen ze niet zo zwaar.Als je zin heb stuur eens een berichtje
daar heb ik af en toe wel behoefte aan.
en misschien jij ook .

U kunt dit bericht alleen bekijken en er niet op reageren.

Plaats een reactie

Om te kunnen reageren moet u eerst ingelogd zijn. Als u nog geen profiel hebt op Myocafé, kunt u zich aanmelden. Hiermee krijgt u de mogelijkheid om te reageren en ook om zelf gesprekken te starten.

aanmelden / login